วันอาทิตย์ที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2553

ตุนๆขอลาว2!!!!!!!!


DAY 2
09.00 คือเวลาที่ทัวร์ส่วนใหญ่จะเริ่มออก หลังจากนี้ก็เที่ยวให้สนุกแล้วกานน อ่าลืมเอากล้องกันน้ำไปด้วยหล่ะ
16.00 น่าจะเป็นเวลาที่คายัคกิ้งจบลง ที่เหลือท่านก็พักผ่อนตามความพึงพอใจ ไม่แนะนำให้ดื่มหนักไปเดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่ไหว หรือจะลองไปผับของวังเวียงดูก็ได้ เผื่อจะได้เรียนรู้วัฒนธรรมวัยรุ่นของคนที่นั่น

DAY 3
06.30 ส่วนนี้คือส่วนที่ผมยังไม่เคยไป แต่ตั้งใจว่าหากมีโอกาสจะไม่พลาดอีก ก็คือปั่นMTB ไปบลูลากูน + เส้นทางอื่นๆ
ค่าเช่าจักรยานจำไม่ได้แล้น แต่เลือกรถดีๆที่มันดูปั่นสนุกหน่อยก็น่าจะเพลิน ระยะทางถ้าจำไม่ผิดไป-กลับ ประมาณ 30km. เตรียมชุดไปเล่นน้ำ เตรียมหนังสือไปนั่งอ่าน เตรียมเพลงไปนั่งฟัง ที่สำคัญเตรียมsun block กับหมวก+แว่นกันแดดไปด้วย ส่วนจุดจอดรถก็ไม่ต้องห่วง เค้ามีสายล็อคพร้อมกับจุดจอดที่มีคนเฝ้าให้ ส่วนจะกลับที่พักกี่โมงก็แล้วแต่ความพึงใจ ผมว่านี่เปนกิจกรรมที่น่าสนใจที่สุด (แต่ไม่ค่อยมีใครเอากับผมด้วยเท่าไหร่)

DAY 4
08.30 คือเวลาที่รถออกจากวังเวียงในรอยเช้า ถ้าพลาดรอบนี้จะต้องรออีกทีรอบบ่าย ผมแนะนำรอบนี้ก็เพราะหากกลับเวียงจันทน์จะมีเวลาอีกเยอะในการไปเที่ยวที่ต่างๆต่อ และที่สำคัญรวมถึงหาที่พักด้วย
14.00 ประมาณเวลาถึงเวียงจันทน์ หาที่พักคลายร้อนก่อนเลย ลองเดินๆถามดูที่เดิมผมก็จำไม่ได้แล้วว่าอยู่ตรงไหน ต้องอยู่ในสถานที่จริงผมถึงจะจำได้ ส่วนสถานที่เที่ยวในเวียงจันทน์ส่วนใหญ่เป็นสถานที่ทั้งนั้น เพราะฉะนั้นจะเดินไปตรงไหนยังไงก็แล้วแต่ท่านตามสะดวก ผมได้แนบแผนที่มาให้ด้วยแล้ว ส่วนใหญ่ก็มักจะอยู่เป็นโซนๆ เช่นพวกวัดพระแก้วมรกต วัดสีสะเกด ฯลฯ หนทางที่ดีที่สุดคือหา Free copy ที่ชื่อ “ไปไส” ให้เจอ ในนั้นจะมีระบุ events ของแต่ละเดือน ร้านอาหารที่แนะนำ galleryและร้านกาแฟที่น่านั่ง

DAY 5
12.30 ได้เวลาเดินทางกลับ แนะนำให้ไปขึ้นรถที่สถานีขนส่งเช่นเดิม เพื่อที่จะได้ไปลงที่บขส.หนองคายแล้วต่อรถไปกรุงเทพฯ หรือจะเลือกซื้อทัวร์เวียงจันทน์-กรุงเทพฯ (ข้าวสาร) เหมือนที่เคยทำมาแล้ว โดยขึ้นรวดเดียวจากเวียงจันทน์ไปกรุงเทพฯก็ไม่ว่ากัน แต่ราคานี่ผมไม่แน่ใจ ลองเช็คแล้วเปรียบเทียบดูอีกทีแล้วกัน


ประมาณค่าใช้จ่าย :: 6 – 7,000฿ (min::5,000฿)
ประมาณเวลาเดินทาง :: 5 วัน 5 คืน
ประมาณจำนวนขวดเบียร์ :: 12 – 24 ขวด/คน

ตุนๆขอลาว!!!!!

เกริ่นก่อน ...ความจริงผมไม่ค่อยชอบอะไรที่เป็นการวางแผนกำหนดการนัก เพราะมักทำให้เราแคล้วคลาดกับความลำบากในการได้มาซึ่งบางสิ่งบางอย่าง แคล้วคลาดกับความผิดพลาดซึ่งเป็นสิ่งสวยงามในชีวิตมนุษย์ แต่การวางแผนและศึกษาข้อมูลล่วงหน้าก็มีข้อดีของมันอยู่เหมือนกัน มันทำให้เราใช้ทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดโดยเฉพาะ"เงิน+เวลา"ให้เกิดผลสำเร็จ เกิดประสิทธิภาพสูงสุด ปฏิเสธไม่ได้ว่า ผู้ร่วมขบวนการของท่านทุกคนล้วนอยู่บนข้อจำกัดไม่ด้านใดก็ด้านหนึ่ง เพราะฉะนั้นการที่จะbalanceสองจุดระหว่างประสบการณ์ที่ต้องยอมรับผลรับล่วงหน้าในความผิดพลาด กับ การลดข้อผิดพลาดในการใช้ทรัพยากรให้น้อยที่สุดโดยไม่เสียสุนทรีย์ภาพในความเป็นมนุษย์ จึงอยู่ที่ความสามารถในการจัดการของท่านเอง!!!!!

ก่อนออกจากบ้าน.......ห้ามลืมพาสปอร์ตเด็ดขาดเด้ออ และห้ามปิด/ไม่รับโทรศัพท์ด้วย!!!

DAY 1

18.30 - 05.05 รถไฟ ด่วน ขบวน 77 ออกจากกรุงเทพฯ 18:30 ถึงหนองคาย 05:05 คาดว่าถึงจริงประมาณ05.30น. ค่าโดยสาร 498 บาท

05.30 – 06.00 นั่งรถสกายแลป เข้าตัวเมืองหนองคายเพื่อกินข้าวเช้าที่ตลาดเช้า อาหารแนะนำก็เช่น ข้าวเปียก(ก๋วยจั๊บญวนนั่นแหละ) ขนมเหนียว (มันคล้ายๆกับปากหม้อ) แล้วก้อำวกไข่กะทะ ขนมปังไรเทือกนี้

07.30 คือเวลารถรอบแรกออกจากหนองคายไปเวียงจันทน์ ให้ท่านจงรีบบึ่งจากหน้าหม้อข้าวเปียก มาขึ้นรถ หากพลาดเที่ยวเวลานี้ รอบถัดไปคือเวลา 09.30น. และถัดจากนี้ก็เป็นรอบเที่ยงเลยนะฮ้าฟฟฟฟ อัตราค่าโดยสาร 55 บาท

08.00 ประมาณเวลาว่ารถมันน่าจะมาถึงด่าน ตม.ไทย (ถ้ามันออกตรงตามเวลานะ) ให้ท่านลงจากรถมากรอกแบบฟอร์มแจ้งการออกนอกประเทศ เขียนทั้ง 2 ด้านเลยนะคับ ทั้งขาไปและขากลับ จากนั้นก็ไปต่อคิวที่ด่านรอประทับตราแล้วก็โดดขึ้นรถเลย ไม่ต้องกังวลเรื่องVISAนะคับ เพราะสิทธิพิเศษจากข้อตกลงของอาเซียน

09.00 คือประมาณเวลาที่น่าจะถึงด่านตม.ลาว จากจุดนี้ให้ลงอีกรอบหนึ่ง เพื่อมาประทับและเสียค่าผ่านเข้าประเทศ ผมจำไม่ได้ว่าเท่าไหร่ เอาเป็นว่าไม่แพง สิ่งสำคัญที่ต้องทำมี 2 อย่าง

1.เมื่อขั้นตอนการเข้าเมืองเสร็จให้หันซ้ายแว๊ปไปแลกเปลี่ยนเงินตราเสียให้เรียบร้อย ผมว่าแลกไปเลยคับเท่าทีมีในกระเป๋านั่นแหละ สมมมติถ้ามี6,000 ก็แลกเสียซัก 5,000 ไม่ต้องกลัวใช้ไม่หมดคับ แล้วถ้าเหลือก็มาแลกที่ด่านก่อนออกนอกประเทศก็ได้คับ การใช้เงินลาวในประเทศลาวจะดีกว่าใช้เงิน$หรือ฿ เพราะซื้อของได้ถูกกว่าพอควรเลยทีเดียว

2.ให้ไปเอาแบบฟอร์มของทางการลาวมากรอก ที่เห็นเขาต่อคิวกันยาวๆนั่นแหละคับ เขากรอกแบบฟอร์มของลาวกันเรียบร้อยแล้ว รอประทับตราและเสียเงินเข้าเมืองได้เลย

เสร็จแล้วก็โดดขึ้นรถต่อเลยคับ รถจะวิ่งเข้าไปถึงตัวเมืองเวียงจันทน์ *(นี่คือข้อดีของการขึ้นรถที่สถานีขนส่ง!! เพราะถ้าขึ้นรถที่ด่านตม.ไทย คุณจะต้องหารถต่อจากด่านตม.ลาวเข้าเวียงจันทน์อีก แต่หากคุณพลาดมาขึ้นรถที่มีให้บริการรับส่งจากด่านตม.ไทยซึ่งไปส่งคุณถึงเพียงแค่ด่านตม.ลาว คุณต้องหารถจากตม.ลาวเข้าเวียงจันทน์เอง ...ให้ระวังโดนโก่งราคาค่ารถนะคับ มันขูดรีดขูดเนื้อกันเลยทีเดียว ให้ต่อราคาไปเรื่อยๆจนกว่าจะได้ราคาเค่าโดยสารเป็นที่น่าพอใจ ผมไม่ชัวร์นะว่ามันควรจะราคาเท่าไหร่สำหรับค่ารถจากด่านตม.ลาวไปเวียงจันทน์สำหรับนักท่องเที่ยว แต่ผมคิดว่ามันไม่ควรจะเกิน 40 -60฿/คน สำหรับคนลาวผมถามเค้าแล้ว เค้าบอกประมาณซาวห้าบาท)

10.00 น่าจะถึงเวียงจันทน์แล้ว จากจุดนี้คุณๆก็ต้องตัดสินใจเอาแล้วหล่ะว่าจะเที่ยงเวียงจันทน์ก่อนหรือจะไปวังเวียงก่อน ผมแนะนำให้ไปวังเวียงก่อนเลยแล้วกัน มันจะได้เป็นการพลิกบรรยากาศอย่างฉับพลัน น่าจะสร้างความประทับใจให้คุณๆได้ไม่น้อย

จากเวียงจันทน์ไปวังเวียง ผมแนะนำให้ขึ้นรถทัวร์/บัส จะประหยัดกว่าเหมารถตู้เยอะ เวลาที่ใช้ในการเดินทางก็ไม่ต่างกันมากด้วย เพราะฉะนั้นจึงคุ้มกว่า บริษัททัวร์ชื่อไรผมจำไม่ได้ เบอร์โทรก็จำไม่ได้ แต่ที่ตั้งมันอยู่ตรงข้ามกับLao National Cultural Hall(ที่วงไว้) ถ้าไปไม่ถูกก็ไปตั้งหลักที่ Joma (ที่ทำสี่เหลี่ยมไว้) แล้วเดินถามเอานิดเดี๋ยวก็ถึงลองดู....สนุกดี!!!

ปล.ไปจองตั๋วก่อนแล้วค่อยมากิน Joma ก้อได้...รู้ทันตุนๆ!!!




11.00 ผมจำรอบรถไม่ได้ ราคาก็จำไม่ได้เช่นกัน คุณๆคงต้องถามดูเอาเองแล้วหล่ะ อัตราค่าโดยสารไม่ควรเกิน 80,000กีบ ใช้เวลาเดินทางประมาณ 5 ชั่วโมง ก็จะถึงวังเวียง วิวตลอดสองข้างทางสวยช่วงนี้คงได้เห็นทุ่งสีทอง

16.00 ไม่เกินนี้น่าจะถึงวังเวียงได้แล้ว ด้วยความที่วันนี้ก็เย็นแล้ว และผมเดาว่าหลายคนคงเกิดอาการคลื่นเหียนจากการเดินทาง เพราะฉะนั้นเย็นนี้ก็ไม่ต้องทำอะไรมากหาที่พักก่อนเลยแล้วค่อยลงมาเดินเล่นก็ได้

สำหรับที่พัก ผมแนะนำว่าให้พักอยู่ข้างในตัวเมืองวังเวียงเลย พวกที่เป็นเฮือนพัก Guest House ทั้งหลายนั่นแหละ อย่าไปหวังกับIsland ที่พักติดน้ำตอนนี้มันค่อนข้างเสื่อมแล้ว ไม่ค่อยมีคนดูแล ออกจะเน้นไปทางดื่มกินมากกว่า และที่สำคัญราคาก็ไม่ต่างกันมากกับห้องแอร์ของGuest Houseที่อยู่ในตัวเมือง

ที่พักที่ผมแนะนำคือเฮือนพัก ป๊อปปูล่า วิว จะอยู่ติดกับแม่น้ำซองเลย วิวดี มี3-4ชั้น ถ้าอยู่ชั้นบนๆนี่มองออกไปเห็นวิวดีกว่าอยู่Island ห้องก็ใหม่กว่า ห้องน้ำสะอาด และมีห้องแบบสามเตียงด้วย ส่วนสี่เตียงไม่แน่ใจว่ามีหรือเปล่า อีกที่ที่ผมขอแนะนำคือ Guest House ที่อยู่ติดกับร้านอาหารลาว เยื้องๆกับ Green Discovery แต่ที่นี่ไม่มีวิว เพราะฉะนั้นผมจึงแนะนำที่แรกมากว่า

ราคาค่าห้อง สารภาพอีกว่าจำไม่ได้ แต่ไม่เกิน 500-600฿ สำหรับหนึ่งห้องสองเตียง ลองเดินถามๆดู เผื่อได้ราคาและสถานที่ถูกใจ

ปล.คราวที่แล้วที่พึ่งไปมาไปเจอรุ่นน้องคนไทย เค้าแนะนำให้พักที่จำปาลาว เป็นของคนไทยเองมาลงทุนในลาว เห็น”เขาบอก”ว่าสวยสงบใช้ได้ ผมเองก็ยังไม่เคยไปเหมือนกัน แต่กะว่าครั้งหน้าจะลองแว๊ปไปดู เผื่อพี่สนใจเลยแนบข้อมูลให้มาด้วย-->>ตามด้านล่างเลยคับ

Champa Lao
No frills near the party
Champa Lao is one of two guesthouses on the main party island in the middle of the Nam Song, which is predominantly made up of shanty dance venues and chill-out bars, happily pumping out tunes until whenever the curfew happens to be. In early 2007 the bungalows were closed for repair. Their style remains the basic bamboo structure with no frills. Champa Lao now have rooms for rent in a pair of adjacent traditional Lao hardwood houses on the mainland overlooking the bungalows. The down-to-earth theme is continued here -- poky spaces, small shutter windows, simple furnishings, shared bathroom facilities and wafer-thin bamboo screen walls all represented in the price of USD2 a pop. In a great location, but not if you like an early night.




17.00 เย็นย่ำขนาดนี้ คงไม่มีอะไรดีไปกว่าการเดินเล่นริมน้ำซอง ไม่ก็นอนอืดอยู่บนห้องจากพิษเมารถเมื่อบ่ายที่ผ่านมา หรือจะลงไปหาไรกินก็แล้วแต่ท่านหล่ะคับคราวนี้

นอกจากเดินเล่นแล้วท่านต้องไม่ลืม!!! ไปจองทัวร์คายัคกิ้งไว้ให้เรียบร้อยก่อนมันจะเต็ม ต้องไม่ลืมว่าเราสามารถขอดูรอบที่เราจะไปได้ว่ามีชาติใดบ้าง เพราะฉะนั้น แผนการ ”เกาะ ดม ชม” ญี่ปุ่น เกาหลี จึงเป็นสิ่งที่ “พลาดไม่ได้”!!!!! การไปกับพวกสแกนดิเนเวียร์หรือพวกเยอรมันก็ดี มักไม่ค่อยน่าประทับใจ เพราะส่วนใหญ่มันเป็นผู้ชายที่อัธยาศัยคนละแบบกับสาวเอเชีย!!!!

บริษัททัวร์มีหลากหลายก็จริง Green Discoveryก็ดูดี แต่แพง!!! ผมไปลองทัวร์ของบริษัทอื่นแล้ว แม่งอำผม!!! ผมย้ำถามแล้วนะว่าจุดพักมีสไลด์เดอร์ใช่มั๊ย มันก้อตอบว่ามี พอไปจริงไม่มี มีแต่โหนโรยตัวลงน้ำ เพราะฉะนั้น พี่ก็ลองถามดูให้ดีแล้วกัน เอาบริษัทเดิมก็ได้!!! จำได้ใช่ม่ะ??? ถ้าจำได้ว่าอยู่ตรงไหนไม่พูดซ้ำแล้วนะ....^^


ปล. 1. ระวัง!!! บาแก๊ตอันใหญ่ กินคนเดียวยังไงก็ไม่หมดหรอกคับท่าน ถ้าท่านกินหมดช่วยถ่ายคลิปมาให้ผมดูด้วย อยากเห็นหน้า
ปล. 2. มีร้านนึงตรงข้าม Sanaxay Restaurant (ชนะไชย เรส.)ขายBucket เหมือนกัน เอาไว้นั่งชิวๆเผาหัวก่อนไปเกรียนที่ Bucket Bar
ปล. 3. อาหารแพง อย่าลืมนะคับ มันแพง ระวังเงินจะหลุดไปกับเรื่องอาหารการกินโดยไม่รู้ตัว!!!

Conservative States

“เรต ห” คือเสื้อคลุมอำพรางการผูกขาดอุดมการณ์อนุรักษ์นิยมของคนเพียงกลุ่มเดียวที่อยู่ใน “อำนาจ” ภายใต้ข้ออ้างลวงเรื่อง “ศีลธรรมอันดีงาม”

"ท้ายที่สุด “เรต ห” คือการรุกล้ำ ล่วง ละเมิด และกระทำชำเราคุณค่าพื้นฐานทางประชาธิปไตยที่มีศิลปะเป็นแม่แบบที่เปิดกว้างที่สุด โดยปราศจากเสรีภาพ “ภายใน” และ “ของ” ศิลปะแล้ว ก็ไม่อาจจะมีประชาธิปไตยได้ และหากชนใดปราศจากเสรีภาพในการแสดงออกและเสพสุนทรียะ ชนนั้นไม่ได้แค่ถูกปิดตา ปิดหู ปิดปาก แต่ยังถูกปิดหัวใจและจิตวิญญาณอีกด้วย"

,วันรัก สุวรรณวัฒนา

Winyu

"It's all about questioning. Here in Thailand we accept so many things without asking. We treat all these dubious matters as norms ... as something we have to live with anyway. Our ultimate goal is to get people to question things and be more responsible to the society,"


"For Joh Kow Tuen, we never wanted it to be funny. But I guess when you are very sarcastic - it become a dark comedy. I think the laughs [we receive] are like an added bonus for us. We started off wanting to satirise and be acidic towards a lot of political and social issues that have been left unsolved or neglected in Thailand. Maybe it's in our trait to let things go, but we should start questioning whatever is happening around us. Why must we tolerate corrupted politicians? What happens to our taxes? How is our hard earned money spent by the government?"

Winyu is also disappointed with the current state of the Thai media. He strongly feels the so called "in depth" analysis offered by the media is not profound enough and that there are no hard questions being asked.

"So I guess we've all learned to engage in civil discussions without losing our temper since a young age,"


"I feel that the problem with the younger generation is that we don't consume enough information, and even when we do, we don't examine it. So when you don't have enough concrete information, you will feel forced to choose sides because you don't know the entire story."
"Then you become overemotional over serious issues when you should be using your logic and thinking faculties rather than retorting to emotional outbursts,"


I understand those who don't want to make their opinions public, though. This is Thailand after all. You have to be kreng jai [considerate] to people.



"Those who are vocal [about their beliefs and opinions] will be labelled as 'extreme'. I guess it's okay to put pictures of some actresses' underwear and bra showing on a cover, but once they want to say something politically, people are so ready to gnaw on them. I don't know where the standard is," he said.


Winyu.

วันจันทร์ที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2553

เศรษฐกิจพอเพียง(ไทย) กับ The Juche Idea(North Korea)

เศรษฐกิจพอเพียง เป็นปรัชญาที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีพระราชดำรัสแก่ชาวไทยนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517เป็นต้นมา
The first known reference to Juche was a speech given by Kim Il-sung on December 28, 1955


หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมีความสำคัญในช่วงปี พ.ศ. 2540 ซึ่งเป็นช่วงที่ประเทศไทย ต้องประสบปัญหาภาวะทางเศรษฐกิจ และ ต้องการรักษาความมั่นคงและเสถียรภาพ เพื่อที่จะยืนหยัดในการพึ่งพาผู้อื่น และ พัฒนานโยบายที่สำคัญเพื่อการฟื้นฟูเศรษฐกิจของประเทศ
Kim said that "Juche means Chosun's revolution" (Chosun being the traditional name for Korea). He stated, "To make revolution in Korea we must know Korean history and geography as well as the customs of the Korean people.


ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงที่ทรงปรับปรุงพระราชทานเป็นที่มาของนิยาม "3 ห่วง 2 เงื่อนไข" ประกอบด้วย
1. พอประมาณ
2. มีเหตุผล
3. มีภูมิคุ้มกัน"
Kim Il-sung outlined the three fundamental principles of Juche in his April 14, 1965::
1. independence (chajusong) in thought and politics
2. "economic self-sufficiency!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
3. and self-reliance in defense.


เศรษฐกิจพอเพียงเป็นการดำเนินชีวิตอย่างสมดุลและยั่งยืน เพื่อให้สามารถอยู่ได้แม้ในโลกโลกาภิวัตน์ที่มีการแข่งขันสูง
Methods of revolution and construction must be suitable to the situation of the country!!!!!!!!!!.


แนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ยังถูกบรรจุในรัฐธรรมนูญของไทย เช่น รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 ในส่วนที่ 3 แนวนโยบายด้านการบริหารราชการแผ่นดิน มาตรา 78 (1)
Juche is a component of North Korea's political system and requires absolute loyalty to the revolutionary party and leader.

วันอาทิตย์ที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2553

จดหมายถึงมาชูว่าด้วยชีวิตในสังคมทุนนิยม!!

มาชู Japanification คือตัวอย่างที่น่ากลัวอีกกรณีหนึ่งที่เกิดขึ้นในสังคมทุนนิยมที่มีการพัฒนาแล้วคล้ายกับที่Marxเคยพูดไว้ ไม่แน่ว่าในประเทศที่ทุนนิยมจ๋าพัฒนาจนถึงขีดสุดอาจเกิดการล่มสลายด้วยตัวของมันเอง แต่ในกรณีญี่ปุ่นดูเหมือนว่าปัญหาจะเกิดจากความไม่มั่นคงทางการเมืองเข้ามามีส่วนด้วยค่อนข้างมาก ชูแดมไม่รู้ว่าอนาคตของประเทศเราจะเดินไปในแนวทางไหน ความไม่มั่นคงแน่นอนย่อมมีอยู่แล้วในชีวิตของมนุษย์ทุกคน แต่หน่องเคยบอกว่า"ชีวิตมันไม่แน่นอน คุณต้องควบคุมปัจจัยที่ไม่แน่นอนให้น้อยที่สุด ไม่ใช่ไม่มีเลย" ชูแดมก็เลยอยากให้ชูเอมลองศึกษาดู เพราะชูเอมมีจุดมุ่งหมายสำคัญคือเข้าไปในภาคธุรกิจอยู่แล้ว การศึกษาประเทศที่เค้านำเราไปเยอะ หนำซ้ำยังสะดุดขาตัวเองล้มแล้วด้วย จึงเป็นเรื่องที่น่าสนใจอย่างยิ่ง ....หวังว่ามาชูจะตั้งใจอ่านให้จบนะ!!!

------------------------------
ทศวรรษ 1980 คือทศวรรษที่ญี่ปุ่นกลายเป็นชาติแรกจากเอเชียที่มีศักยภาพเกินพอต่อการท้าทายการครอบงำทั้งโลกที่อยู่ในกำมือของชาติตะวันตกมายาวนาน

ในความเป็นจริง ญี่ปุ่นในปีนี้ ไม่เพียงมีขนาดเศรษฐกิจใกล้เคียงอย่างยิ่งกับเมื่อ 10 หรือ 20 ปีก่อนเท่านั้น สัตว์เศรษฐกิจตัวนี้ยังสูญเสียจิตวิญญาณของตัวเองไปโดยสมบูรณ์แบบอีกด้วย

สังคมญี่ปุ่นเต็มไปด้วยปัญหาการเมืองในช่วง 2 ทศวรรษที่ผ่านมาตกอยู่ในสภาวะ "อัมพาต" ในห้วงเวลาดังกล่าวนี้ ญี่ปุ่นมีนายกรัฐมนตรีรวมทั้งสิ้น 14 คน ไม่มีผู้ใดสามารถแม้เพียงแค่ "จุดประกาย" ให้ความหวังและแรงบันดาลใจกับสังคมญี่ปุ่นได้

เดือนสิงหาคมปีนี้ ญี่ปุ่นไม่เพียงหยุดนิ่งอยู่กับที่ ยังถูก จีน แซงหน้าขึ้นเป็นประเทศที่มีขนาดเศรษฐกิจใหญ่ที่สุดในโลกเป็นอันดับ 2 แทน

รัฐบาลญี่ปุ่นทำได้เพียงแค่การกระตุ้นกระตุ้นและกระตุ้นเศรษฐกิจ หว่านและอัดฉีดเงินเข้าไปในระบบครั้งแล้วครั้งเล่า อัตราดอกเบี้ยอ้างอิงแทบเป็น 0 เปอร์เซ็นต์มานานปีดีดัก ผลลัพธ์ที่ได้คือ ญี่ปุ่น กลายเป็นประเทศที่มีหนี้ภาครัฐสูงที่สุดในโลก

สูงถึง 200 เปอร์เซ็นต์ของจีดีพี!

สังคมเล่า? ประชากรญี่ปุ่นหดตัวลงอย่างรวดเร็ว ญี่ปุ่นกลายเป็นประเทศที่มีประชากรสูงอายุมากที่สุดในโลก ระดับ "คนยากจน" เพิ่มขึ้นตามอัตราว่างงาน เช่นเดียวกับอัตราการฆ่าตัวตาย

ความเป็นจริงของเหตุการณ์น่าตระหนกแต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็คือ เหตุผลที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเช่นนั้น เกิดอะไรขึ้นกับสังคมญี่ปุ่น?

ยิ่งนับวันคนญี่ปุ่นยิ่งหดตัวเองแคบลง แคบลงเรื่อยๆ เหลือเพียงรัศมีโดยรอบตัวเองไม่กี่ตารางเมตร เริ่มจากผู้สูงอายุ แล้วลุกลามต่อไปยังลูกๆ หลานๆ ทั้งหมดพยายามอยู่ได้ด้วยตัวเอง ใช้จ่ายให้น้อยที่สุด เพื่อดำรงตนให้อยู่ได้นานที่สุด

"ทุกคนคิดถึงแต่เงิน เงินที่ไม่มากมายเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว" เนโมโตะ บอกอย่างนั้น

มันเริ่มต้นอย่างช้าๆ แต่มั่นคงและแน่วแน่อย่างยิ่ง เริ่มจากซัพพลายเออร์ในอาดาชิ หดหายไปเรื่อยๆ ถ้าไม่ล้มละลายก็โยกย้ายไปยังจีนพร้อมๆ กับบริษัทขนาดใหญ่ของญี่ปุ่น ถัดมาร้านรวงในย่านนั้นก็เริ่มปิดตัวลง สุดท้ายแหล่งพบปะของชุมชนคนย่านเดียวกันที่มีอยู่แห่งเดียวก็ร้างราตามไปด้วย

หลังจากนั้น อุตสาหกรรมของญี่ปุ่นอุตสาหกรรมแล้วอุตสาหกรรมเล่า ยกธงขาวยอมแพ้ให้กับคู่แข่งกระหายชัยชนะและส่วนแบ่งการตลาดจากเกาหลีและจีน

ไม่มีงาน ไม่มีเงิน ไม่มีอนาคต คือสิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวของผู้คนในญี่ปุ่น

ความเชื่อมั่น ทะยานอยาก หดหายไปตามกาลเวลาที่ผ่านไป

ในทรรศนะของนักเศรษฐศาสตร์ญี่ปุ่นคือตัวอย่างที่แสดงให้เห็นว่า "ทุนนิยม" กลืนกินตัวเองได้อย่างไร และผู้นำทางการเมืองของญี่ปุ่นล้มเหลวคนแล้วคนเล่าได้อย่างไร

"แจแปนิฟิเคชั่น" คือการตกลึกลงไปใน "กับดักภาวะเงินฝืด" ที่เกิดขึ้นเมื่อ อุปสงค์ล่มสลายจากการที่ผู้บริโภคปฏิเสธที่จะใช้จ่าย ส่งผลต่อไปยังบริษัทธุรกิจที่ขยาดกับการลงทุน และบรรดาธนาคารทั้งหลายนั่งอยู่บนกองเงินออมก้อนมหึมา

มันกลายเป็นวัฏจักรของความเลวร้าย ที่อยู่ได้ด้วยตัวเองและกลืนกินตัวเองไปเรื่อยๆ ยิ่งไม่มีการจับจ่าย ยิ่งกดดันให้ราคาข้าวของลดลงมากขึ้น งานหายไปมากขึ้น เงินในกระเป๋าผู้บริโภคยิ่งลดลงและยิ่งมัธยัสถ์มากยิ่งชึ้น ซึ่งยิ่งทำให้ธุรกิจยิ่งตัดทอนรายจ่ายมากยิ่งขึ้น ชะลอแผนขยายตัวออกไปอีกเรื่อยๆ และดูเหมือนยังไม่มีที่สิ้นสุด

http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1290840867&grpid=01&catid=&subcatid=

วันพุธที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2553

ถามหาความจริงใจต่อลูกจ้างแรงงาน

ถึงจุดที่ต้องกลับมา ส่วนหนึ่งยอมรับว่าในฐานะปุถุชนจำต้องหาทางระบายออกซึ่งความคับแค้นในบางเรื่องบ้าง ครั้นจะไปโพสในFBก็ลำบากใจ บางครั้งเพียงต้องการบันทึกไว้เป็นข้อมูลประจำวัน บางครั้งก็อยากให้ผู้อื่นได้หันมองในมุมอื่นบ้าง สุดท้ายรำคาญใจตัวเอง กลับมาหาblogเดิมเรานี่แหละว๊ะ สบายใจกว่า!!!

เรื่องแรกวันนี้เลยแล้วกัน
ว่าด้วยเรื่องค่าจ้างแรงงาน!!
แม้ว่าการปรับเพิ่มค่าแรงงานขั้นต่ำตามข้อเสนอของคณะอนุกรรมการโดยเสนอให้ปรับเพิ่มจาก 206 บาทต่อวัน เพิ่มเป็น 216 บาทต่อวัน ยังอยู่ระหว่างการพิจารณาของคณะกรรมการไตรภาคี แต่สำหรับภาคค้าปลีกซึ่งถือเป็นตลาดใหญ่ไม่แพ้กันอย่างCentral Retail Ltd. การประกาศปรับเพิ่มค่าจ้างแรงงานจาก210เป็น220 ก่อนมติของคณะอนุกรรมการจะคลอดออกมาแก่สาธารณะชนก็ยังคงแสดงให้เห็นถึงความไม่จริงใจของผู้บริหารในเรื่องการยกระดับคุณภาพชีวิตของพนักงานจริงอยู่ดี
เพราะไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไรก็ตามท่านก็ต้องทราบอยู่แล้วว่าในเวลานี้มีความจำเป็นต้องปรับค่าจ้างแรงงานขั้นต่ำตามสภาพอัตราเงินเฟ้ออยู่แล้ว เพราะฉะนั้นการที่CRC ได้ปรับค่าจ้างจาก210 มาเป็น220 จึงเป็นหลักฐานที่ชัดเจนถึงความไม่จริงใจในการยกคุณภาพชีวิตของพนักงานจริง แต่เหตุหลักที่CRCปรับขึ้นก็เนื่องจากขาดแคลนแรงงาน และการไหลออกของแรงงานไปสู่บริษัทคู่แข่งทางการค้าย่านสยาม
โดยสรุปแล้ว ไม่ว่าผลการพิจารณาของคณะกรรมการไตรภาคี ในวันที่ 9 ธันวาคม 2553 จะได้ข้อสรุปออกมาอย่างไร CRCก็ยังคงยืนยันที่จะจ่ายค่าจ้างแรงงานให้ต่ำที่สุดเท่าที่สภาพธุรกิจจะดำเนินการได้อย่างไม่เสียเปรียบคู่แข่งแถวสยามและไม่เป็นที่น่าเกลียดเกินไปต่อสังคมก็เท่านั้นเอง!!!