ถามหาความจริงใจต่อลูกจ้างแรงงาน

ถึงจุดที่ต้องกลับมา ส่วนหนึ่งยอมรับว่าในฐานะปุถุชนจำต้องหาทางระบายออกซึ่งความคับแค้นในบางเรื่องบ้าง ครั้นจะไปโพสในFBก็ลำบากใจ บางครั้งเพียงต้องการบันทึกไว้เป็นข้อมูลประจำวัน บางครั้งก็อยากให้ผู้อื่นได้หันมองในมุมอื่นบ้าง สุดท้ายรำคาญใจตัวเอง กลับมาหาblogเดิมเรานี่แหละว๊ะ สบายใจกว่า!!!

เรื่องแรกวันนี้เลยแล้วกัน
ว่าด้วยเรื่องค่าจ้างแรงงาน!!
แม้ว่าการปรับเพิ่มค่าแรงงานขั้นต่ำตามข้อเสนอของคณะอนุกรรมการโดยเสนอให้ปรับเพิ่มจาก 206 บาทต่อวัน เพิ่มเป็น 216 บาทต่อวัน ยังอยู่ระหว่างการพิจารณาของคณะกรรมการไตรภาคี แต่สำหรับภาคค้าปลีกซึ่งถือเป็นตลาดใหญ่ไม่แพ้กันอย่างCentral Retail Ltd. การประกาศปรับเพิ่มค่าจ้างแรงงานจาก210เป็น220 ก่อนมติของคณะอนุกรรมการจะคลอดออกมาแก่สาธารณะชนก็ยังคงแสดงให้เห็นถึงความไม่จริงใจของผู้บริหารในเรื่องการยกระดับคุณภาพชีวิตของพนักงานจริงอยู่ดี
เพราะไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไรก็ตามท่านก็ต้องทราบอยู่แล้วว่าในเวลานี้มีความจำเป็นต้องปรับค่าจ้างแรงงานขั้นต่ำตามสภาพอัตราเงินเฟ้ออยู่แล้ว เพราะฉะนั้นการที่CRC ได้ปรับค่าจ้างจาก210 มาเป็น220 จึงเป็นหลักฐานที่ชัดเจนถึงความไม่จริงใจในการยกคุณภาพชีวิตของพนักงานจริง แต่เหตุหลักที่CRCปรับขึ้นก็เนื่องจากขาดแคลนแรงงาน และการไหลออกของแรงงานไปสู่บริษัทคู่แข่งทางการค้าย่านสยาม
โดยสรุปแล้ว ไม่ว่าผลการพิจารณาของคณะกรรมการไตรภาคี ในวันที่ 9 ธันวาคม 2553 จะได้ข้อสรุปออกมาอย่างไร CRCก็ยังคงยืนยันที่จะจ่ายค่าจ้างแรงงานให้ต่ำที่สุดเท่าที่สภาพธุรกิจจะดำเนินการได้อย่างไม่เสียเปรียบคู่แข่งแถวสยามและไม่เป็นที่น่าเกลียดเกินไปต่อสังคมก็เท่านั้นเอง!!!