Peter Duran เขาเขียนไว้จับใจ

จำวันที่เดินจากจรัญ 45 ไปเรียนที่ท่าพระจันทร์ได้ เพราะไม่มีตังค์ขึ้นรถเมล์

จำวันที่กินมาม่าทั้งอาทิตย์ เพราะไปบอกแม่ว่าไม่ต้องส่งเงินมาแล้ว จะทำงานหาเอง

จำวันที่ตกงานไปขออยู่ห้องเช่ากับเพื่อนแถวปิ่นเกล้าได้ ถ้าไม่มีมัน ไม่รู้จะเป็นอย่างไร

จำวันที่ตื่นมาแล้วเห็นลอตเตอรี่สิบกว่าใบวางอยู่บนหัวเตียงได้ถ้าไม่ถูกงวดนี้ แล้ววันที่เหลือเพื่อนกูจะอยู่อย่างไร

จำวันที่รอเวลาสองทุ่ม พาต้าติดป้ายเหลือง ลดราคาของกินได้ดี เพราะผมกับเพื่อนต้องคอยแย่งชิงของดีๆกับคนอื่นๆ

ทุกคนมีประสบการณ์

และผมจะปล่อยให้มันเป็นเพียงอดีต

หลังจากนี้ ชีวิตของผมต้องดีขึ้น คนรอบข้างต้องสบาย

ไม่จำเป็นต้องมีหน้ามีตา ไม่จำเป็นต้องสูงส่ง ไม่จำเป็นต้องเดินยืดอก

ขอเพียงไม่ต้องเบียดเบียนครอบครัวและคนที่เรารักก็พอ

กับบทพิสูจน์ที่ว่า ถ้าพ่อมึงไม่รวยแล้วมึงจะเข้าใจ!