รำลึกชุมนุม

หลังเรียนจบผมมองชุมนุมในแง่ค่อนข้างลบ โดยเอาไปเปรียบเทียบน้ำหนักกับกิจกรรมทางวิชาการ
วันนี้กลับมาดูรูปทีละรูปแล้วฉุกคิดขึ้นมาได้ บางทีผมอาจจะคิดถึงแต่เรื่องผลประโยชน์ทางการเรียนมากเกินไป
จนลืมความสุขความทรงจำดีๆที่ได้จากชุมนุม การดูแลที่เสมอต้นเสมอปลายจากพี่เป้พี่พัต ความตื่นเต้นความสนุกจากการได้เรียนรู้อะไรใหม่เสมอจากพี่ตุน ความมุ่งมั่นของต่ายและน้องหนุ่ม ความจริงจังจากพี่เบนและน้องเปา ความไม่จริงจัง(ฮา)จากน้องตูน ความขยันซ่อมดาบของไอ่นัท ความแมนจากน้องเตยและโม สีสันแบบสาวๆจากเอิงเอยและแตงโม ความเป็นกันเองของน้องๆมัธยมจากจุฬาภรณ์ ลพบุรี

ตอนนั้นพี่เป้สวยและน่ารักมาก
ตอนนั้นตุนๆเสน่ห์เหลือร้ายแท็คติคเหลือล้น
ตอนนั้นพี่เบนจริงจังเหลือเกิน
ตอนนั้นพี่พัตฟิตแบบโหดสัดวินัยจัด
ตอนนั้นไอ่ต่ายก็อดทนรอโค้ชสุดๆ
ตอนนั้นเตยโมเป็นความหวังทั้งใจของผม
ตอนนั้นตูนรับปากว่าจะลดน้ำหนักให้ได้10โล
ตอนนั้นทุกคนอยากมีตาเหมือนน้องแชมป์
ตอนนั้นเรากินเลี้ยงกันบ่อยจัด
ตอนนั้นกล้าพูดได้เลยว่าชุมนุมนี้หรูที่สุดในมหาลัย
ตอนนั้นยิมเจ็ดแม่งชอบตุกติกเล่นการเมืองเลยต้องเล่นคืน
ตอนนั้นน้องนุ๊กแม่งหายไปจากวงโคจรเกือบปีตามรอยน้องโม
ตอนนั้นเกิดภาวะdilemmaเมื่อระหว่างผู้หญิงของนัท
ตอนนั้นน้องหนุ่มแลน้องตูนต้องแดกหญ้า
ตอนนั้นเราพยายามเหลือเกินที่จะให้เด็กใหม่อยู่เกินเทอม
ตอนนั้นเรามีทีมกายภาพบำบักประจำด้วย
ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่งบของฟันดาบสูงกว่าฟุตบอล
ตอนนั้นเกิดศึกชิงนาง
ตอนนั้นผมทำผิดพลาดหลายอย่างและยังไม่กล้าขอโทษ
ตอนนั้นผมกับน้องๆภูมิใจมากกับการเข้ารอบชิงเนวีของตุนๆ
ตอนนั้นก๋วยเตี๋ยวเนื้อบ้านน้องดุ๊กอร่อยที่สุด
ตอนนั้นหลังแข่งเสร็จเราจะไปโยนโบว์กัน
ตอนนั้นผมเลยออกเวรทำความสะอาดห้องชุมนุมแต่ก็ไปได้ไม่นาน
ตอนนั้นพี่เป้เป็นคนพาชุมนุมเข้าสู่วงการก๋วยเตี๋ยวลุงป้าหลังอนเตอร์ปาร์ค
ตอนนั้นเราประชุมกันที่ระเบียงห้องเปาเป็นประจำ
ตอนนั้นข้างแกงน้องแอมสองอย่างสิบแปดและพี่พัตไม่กินน้ำอัดลม
......

(เขียนไม่จบเมื่อ 22 พ.ค. 2555)
หมายเหตุ ข้อความทั้งหมดนี้อยู่ในใจ ความจริงไม่อยากเปิดเผยออกสู่สาธารณะ แต่คิดว่ายังไงก็คงไม่มีใครเข้ามาอ่านในนี้อยู่แล้ว จึงเก็บไว้ในโลกออนไลน์ประกันความทรงจำไว้ด้วยอีกทางหนึ่ง