เรื่องจากคุณนที สรวารี, สมบัติ บุญงามอนงค์, สุภิญญา กลางณรงค์, สุริยะใส กตะศิลา, จีรนุช เปรมชัยพร ฯลฯ

มันชัดเจนเลยนะว่าคนที่ทำงานมวลชน (ช่วยเหลือคนระดับล่าง-ผู้ด้อยโอกาส-ผู้ถูกเอารัดเอาเปรียบจากนายทุนนักธุรกิจ-ผู้ที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมจากรัฐ) มีแนวโน้มสูงที่จะไปร่วมเคลื่อนไหวคนชั้นล่างคนยากคนจน อาจเป็นเพราะเขารับไม่ได้กับอะไรบางอย่างเลยต้องทำอะไรบางอย่าง (ทั้งๆที่คนกลุ่มนี้ต่างก็มีการศึกษา-ความสามารถที่จะหางานเอกชนเงินเดือนเป็นแสนทำก็ได้ แต่พวกเขาเลือกที่จะปฏิเสธ)

และที่ผ่านมาเวลาที่คนพวกนี้เวลาทำอะไรเพื่อเปลี่ยนแปลงสังคม พวกเขาไม่มีความจำเป็นต้องประกาศให้ตลาดแตกเหมือนเช่นที่บริษัทใหญ่ๆต้องออกมาร้องแร่แห่กระเฌอว่ากูช่วยคนน้ำท่วมออกทีวีแล้วนะ ทั้งนี้ไม่ได้หมายความว่าเป็นเช่นนี้ทุกกิจการ

ผมรู้จักเจ้าของกิจการน้ำปลาเล็กๆแห่งหนึ่งที่เจ้าของลงไปช่วยเหลือแทบทุกครั้งที่เกิดภัยพิบัติเท่าที่กำลังแรงกำลังทรัพย์จะพอพาเขาไปได้ ด้วยพลังที่ขับเคลื่อนมาจากภายในที่หวังเพียงได้ช่วยให้ชีวิตคนที่ลำบากได้คลายทุกข์ลงบ้าง ไม่จำเป็นต้องออกทีวี ไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศในคุณความดีที่ตนทำเพื่อมอบให้แก่ใคร รู้แค่ว่ามันเป็นสิ่งที่ต้องทำ ให้ให้เพื่อนร่วมโลกได้มีชีวิตที่ดีขึ้นเท่าที่กำลังจะพอมี

(พูดเรื่องนี้ทีไรรู้สึกของขึ้นแทนคนที่มีโอกาสแต่ไม่ใช้โอกาสให้เกิดประโยชนฺกับเพื่อนร่วมโลกซ้ำยังลืมกำพืดเสียด้วยซ้ำ) เลยประเด็นไปไกล ประเด็นก็คือ น่าจะมีการทำข้อมูลสำรวจแกนนำมวลชนทั้งกลุ่มเสื้อเหลือง เสื้อแดง ว่ามีความเป็นมาอย่างไร นำมวลชนระดับใด อะไรเป็นสาเหตุให้พวกเขาต้องขับเคลื่อนงานมวลชน-งานบริการสาธารณะ และเหตุผลอะไรที่ทำให้พวกเขาเลือกที่จะเข้าร่วมกับกลุ่มการเมืองสีต่างๆ

ประเด็นมีแค่นี้แหละ เริ่มจากสมมติฐานที่ชัดเจนเกี่ยวกับคนทำงานมวลชนแต่ยังขาดหลักฐาน แล้วก็นำมาสู่ข้อเปรียบเทียบ และคำถามตั้งต้นในการศึกษา